सामान्य काळातील २रा सप्ताह
✝️
पहिले वाचन : इब्री ६:१०-२०
वाचक : इब्री लोकांस पत्र यातून घेतलेले वाचन ६:१०-२०
तुमचे कार्य आणि तुम्ही पवित्र जनांची केलेली आणि करीत असलेली सेवा आणि तुम्ही देवावर दाखवलेली प्रीती, ही विसरून जाण्यास देव अन्यायी नाही. तुम्हांपैकी प्रत्येकाने आशेविषयीची पूर्ण खात्री करून घेण्याच्या हेतूने तशीच आस्था शेवटपर्यंत व्यक्त करावी; म्हणजे तुम्ही आळशी होऊ नये, तर विश्वासाच्या आणि धीराच्या योगे जे अभिवचनांचा वारसा उपभोगणारे होतात त्यांचे तुम्ही अनुकारी व्हावे अशी आमची इच्छा आहे.
देवाने आब्राहामला वचन दिले तेव्हा त्याला शपथ वाहण्यास स्वत:पेक्षा कोणी मोठा नसल्यामुळे त्याने आपलीच शपथ वाहून म्हटले, "मी तुला आशीर्वाद देईनच देईन आणि तुला बहुगुणित करीनच करीन. " त्याने धीर धरला म्हणून त्याला अभिवचनानुसार लाभ झाला. माणसे आपणापेक्षा मोठ्याची शपथ वाहतात आणि आपल्या म्हणण्याचे समर्थन करण्यासाठी त्यांच्यामध्ये शपथ सर्व वादाचा शेवट आहे. म्हणून आपल्या संकल्पाची अचलता अभिवचनाच्या वतनदारांना विशेष दाखवावी ह्या इच्छेने देव शपथेच्याद्वारे मध्ये पडला. जे आपण स्वत:पुढे ठेवण्यात आलेली आशा हस्तगत करण्याकरिता आश्रयाला धावलो, त्या आपणाला ज्याविषयी खोटे बोलणे देवाला अशक्य आहे अशा दोन अचल गोष्टींच्याद्वारे चांगले उत्तेजन मिळावे. ती आशा आपल्याला जिवाचा नांगर असून स्थिर आणि अढळ पडद्याच्या आतल्या भागी पोहचणारी आहे. तेथे मलकीसदेकच्या संप्रदायाप्रमाणे युगानुयुगीचा प्रमुख याजक झालेला येशू अग्रगामी असा आपल्याकरिता आधीच गेला आहे.
हा प्रभूचा शब्द आहे
सर्व : देवाला धन्यवाद.
प्रतिसाद स्तोत्र १११:१-२,४-५,९-१०क
प्रतिसाद :परमेश्वर आपला करार सदा स्मरतो.
१ परमेश्वराचे स्तवन करा! सरळ जनांच्या सभेत आणि मंडळीत मी अगदी मनापासून परमेश्वराचे उपकारस्मरण करीन. परमेश्वराची कृत्ये थोर आहेत, ज्यांना ती आवडतात ते सर्व त्यांचा शोध करतात.
२ आपल्या अद्भुतकृत्यांचे स्मरण राहावे असे त्याने केले आहे. परमेश्वर दयाळू आणि कनवाळू आहे. त्याने आपले भय धरणाऱ्यांना अन्न दिले आहे; तो आपला करार सदा स्मरतो.
३ त्याने आपल्या लोकांना मुक्तिदान पाठवून दिले आहे, त्याने आपला करार सर्वकाळासाठी स्थापित केला आहे. त्याचे नाव पवित्र आणि भययोग्य आहे. त्याचे स्तवन सर्वकाळ चालते!
जयघोष
आलेलूया, आलेलूया !
प्रभू आपल्या वचनाला जागतो, त्याची प्रत्येक कृती प्रेमाची असते.
शुभवर्तमान
मार्क २:२३-२८
वाचक : मार्कलिखित शुभवर्तमानातून घेतलेले वाचन
येशू एके शब्बाथ दिवशी शेतांमधून जात असताना त्याचे शिष्य वाटेने कणसे मोडू लागले. तेव्हा परुशी त्याला म्हणाले, “पाहा, शब्बाथ दिवशी करू नये ते हे का करतात?" तो त्यांना म्हणाला, “दावीदला गरज पडली, म्हणजे त्याला आणि त्याच्याबरोबर असलेल्यांना भूक लागली तेव्हा त्याने काय केले? अब्याथार प्रमुख याजक असता तो देवाच्या मंदिरात कसा गेला आणि याजकांशिवाय कोणीही खाऊ नयेत त्या समर्पित भाकऱ्या त्याने कशा खाल्ल्या आणि आपल्याबरोबर असलेल्यांनाही कशा खावयास दिल्या हे तुम्ही कधी वाचले नाही काय ?" आणखी तो त्यांना म्हणाला, "शब्बाथ मनुष्यासाठी केलेला आहे, मनुष्य शब्बाथसाठी केलेला नाही. म्हणून मनुष्याचा पुत्र शब्बाथचाही प्रभू आहे."
प्रभूचे हे शुभवर्तमान...
0 टिप्पण्या