पहिले वाचन :इब्री लोकांस पत्र १३:१-८
हा प्रभूचा शब्द आहे
सर्व : देवाला धन्यवाद.
प्रतिसाद : स्तोत्र २७:१,३,५,८-९
प्रतिसाद : परमेश्वर माझा प्रकाश आणि माझे सहाय्य आहे.
१) परमेश्वर माझा प्रकाश आणि माझे सहाय्य आहे, मी कोणाचे भय बाळगू? परमेश्वर माझ्या जिवाचा दुर्ग आहे, मी कोणाचे भय धरू?
२) सैन्याने माझ्यापुढे ठाणे दिले तरी माझे हृदय कचरणार नाही, माझ्यावर युद्धप्रसंग ओढवला तरीही मी हिंमत धरून राहीन.
३) कारण विपत्काली मला तो आपल्या मंडपात लपवून ठेवील. मला तो आपल्या डेऱ्यात गुप्त स्थळी ठेवील, तो मला उंच खडकावर सुरक्षित ठेवील.
४) हे परमेश्वरा, मी तुझ्या दर्शनाला उत्सुक झालो आहे; तू आपले मुख माझ्या दृष्टिआड करू नको. आपल्या सेवकाला रागाने दूर लोटू नको; तू माझे सहाय्य होत आला आहेस.
जयघोष
आलेलूया, आलेलूया !
हे परमेश्वरा, तुझ्या नियमानुसार चालण्यास मला शिकव आणि ते मनापासून पाळण्यास मला सुबुद्धी दे.
वाचक : मार्कलिखित शुभवर्तमानातून घेतलेले वाचन
हेरोद राजाने येशूविषयी ऐकले, कारण त्याचे नाव गाजले होते. लोक म्हणत होते, "बाप्तिस्मा करणारा योहान मेलेल्यांतून उठला आहे, म्हणून त्याच्या अंगी ही महत्कृत्ये दिसून येत आहेत.” कोणी म्हणत, "हा एलिया आहे," कोणी म्हणत, "हा संदेष्टा, म्हणजे संदेष्ट्यांपैकीच एक आहे." परंतु हे ऐकून हेरोद म्हणाला, "ज्या योहानचा मी शिरच्छेद केला, तोच उठला आहे." आपला भाऊ फिलीप ह्याची बायको हेरोदिया, तिच्याबरोबर लग्न केले होते म्हणून योहान त्याला म्हणत असे, "तू आपल्या भावाची बायको ठेवावी हे शास्त्र नाही.' ह्याकरिता हेरोदने स्वत: माणसे पाठवून योहानला पकडून कैदेत जखडून ठेवले होते व हेरोदिया त्याच्यावर डाव धरून त्याचा वध करावयास पाहत होती, परंतु तिचे काही चालेना; कारण योहान नीतिमान आणि पवित्र पुरुष आहे हे जाणून हेरोद त्याचे भय धरी आणि त्याचे संरक्षण करी. तो त्याचे बोलणे ऐके, तेव्हा फार गोधळून जाई, तरी त्याचे म्हणणे आनंदाने ऐकून घेई. नंतर एक सोयीस्कर दिवस आला. तेव्हा हेरोदने आपल्या वाढदिवशी आपले प्रधान, सरदार आणि गालिलातील प्रमुख लोक ह्यांना मेजवानी दिली आणि हेरोदियाच्या मुलीने स्वत: आत जाऊन आणि नाच करून हेरोदला आणि त्याच्याबरोबर भोजनास बसलेल्यांना खूष केले. तेव्हा राजा त्या मुलीला म्हणाला, “तुला जे काही हवे ते माझ्याजवळ माग, मी ते तुला देईन. माझ्या अर्ध्या राज्यापर्यंत जे काही तू माझ्याजवळ मागशील ते मी तुला देईन,"असे तो शपथ वाहून तिला म्हणाला, तेव्हा ती बाहेर जाऊन आपल्या आईला म्हणाली, "मी काय मागू?" ती म्हणाली, "बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानचे शीर." तेव्हा लागलेच तिने घाईघाईने राजाकडे आत येऊन म्हटले, "माझी अशी इच्छा आहे बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानचे शीर तबकात घालून आताच्या आता मला द्यावे." तेव्हा राजा फारच खिन्न झाला. तथापि दिलेल्या वचनामुळे आणि भोजनास बसलेल्या लोकांपुढे त्याला तिला नाही म्हणता आले नाही. राजाने लागलेच आपल्या पहाऱ्यातील एका शिपायाला पाठवून योहानचे शीर आणावयाची आज्ञा केली. त्याने तुरुंगात जाऊन त्याचा शिरच्छेद केला आणि शीर तबकात घालून आणून मुलीला दिले आणि मुलीने ते आपल्या आईला दिले. हे कळल्यावर योहानचे शिष्य आले आणि त्यानी त्याचे प्रेत उचलून कबरेत नेऊन ठेवले.
प्रभूचे हे शुभवर्तमान...
0 टिप्पण्या